Borsanın İlk Kanı

Tokyo, sabah 08:52. Babamın bana bıraktığı iki şey vardı: üzerime büyük gelen bu takım elbise ve kırk milyon yenlik bir borç. Üçüncü bir şey daha bıraktığını o sabah bilmiyordum.

Yağmurlu Kabutochō sokağı. Ryō, babasının bol gelen takım elbisesiyle borsa binasının önünde duruyor; camlarda kırmızı sayılar akıyor.

Hesabımda kalan her şey: 180.000 yen.

Yakın plan: telefon ekranındaki 'AL' butonunun üzerinde titreyen bir parmak.

Arkadan gelen ağır bir gölge: Ustabaşı Tōdō, ağzında sönmüş sigara, elinde yıpranmış bir defter.

Tōdō otuz yıldır bu binada çalışıyordu. Kimse ona 'yatırımcı' demezdi; o kendine sadece 'defter tutan' derdi.

Tōdō, beton duvara tebeşirle iki sütun çiziyor: solda alıcılar, sağda satıcılar. Basamak basamak bir merdiven.

Salonun kalabalığı: yüzlerce insan, telefonlar, bağıran brokerlar, havada uçuşan kâğıtlar.

Ryō'nun gözlerine yansıyan sayılar; gözbebeklerinde akan rakamlar.

09:00. Ve dünya yön değiştirdi.

Açılış zili. Salonun tavanındaki eski pirinç zil titriyor; ışık patlıyor.

Ekran duvarı: onlarca monitör aynı anda yeşilden kırmızıya dönüyor, sayılar patlıyor.

Ryō klavyeye vuruyor; ekranda 'piyasa emri' seçeneği yanıp sönüyor.

Piyasa emri şunu der: 'Fiyatı umursamıyorum, doldur.' Piyasa bu cümleyi duyduğunda kibarlık yapmaz.

Sürreal görüntü: Ryō'nun emri dev bir merdivenden aşağı yuvarlanıyor, basamaklar tek tek kırılıyor.

Ryō'nun dehşet dolu yüzü; ekranda gerçekleşen fiyat, gördüğü fiyatın çok üstünde.

Salonun diğer ucunda, kalabalığın içinde sakin duran genç bir kadın: Aiko Mizuhara. Elinde küçük bir defter, dudağında yarım bir gülümseme.

Otuz dakika. Bir emrin bana babamın borcunun bir gecelik faizinden fazlasına mal olması için gereken süre.

Düşen bir grafiğin camına yansıyan Ryō'nun yüzü; sayılar yüzünün üzerinden aşağı akıyor.

Ryō dizlerinin üzerine çöküyor; etrafında ayakta duran insanların bacakları.

15:00. Salon boşaldığında öğrendim: piyasa yönü bildiğin için para vermez. Girdiğin fiyat, çıktığın fiyat ve dayanma süren için verir.

Kapanışta boşalan salon; devrilmiş sandalyeler, yerde kâğıtlar, tek bir figür.

Aiko boş salonun ortasında Ryō'nun yanına oturmuş, defterindeki merdiveni gösteriyor.

Defterin yakın planı: fiyat seviyeleri ve her seviyedeki miktarlar el yazısıyla yazılmış.

İkisi camdan Tokyo'nun akşam siluetine bakıyor; siluetler karanlıkta.

O gece uyumadım. Grafik izlemedim. Sadece tek bir hissenin emir defterini altı saat boyunca izledim. Nefes alışını öğrendim.

Gece yarısı, tek bir masa lambası. Ryō dizüstü bilgisayarın karşısında, önünde el yazısıyla dolu kâğıtlar.

Sakin, kontrollü bir el, klavyeye tek tek bir limit emri yazıyor.

Bir hafta boyunca hiçbir şey almadım. Sadece baktım. Piyasa, izlemeyi öğrenene kadar sana hiçbir şey anlatmıyor.

Sisin içinden yükselen dev mum grafiği monolitleri; aralarında yürüyen küçük bir figür.

Sekiz gün sonra. Aynı kapı. Aynı takım elbise. Farklı bir çocuk.

Ryō sabah sokakta kararlı adımlarla yürüyor; arkasında binalara yansıyan grafik gölgeleri.

Masasında odaklanmış Ryō; ekranda üç seviyeye bölünmüş emirler.

Ekranın yakın planı: emirlerden biri sessizce dolmuş.

Kâr 9.400 yendi. Kaybettiğimin yedide biri. Ama ilk defa neden kazandığımı biliyordum.

Ekranda mütevazı bir yükseliş; klavyenin yanında sessizce sıkılmış bir yumruk.

Tōdō'nun yüzünün yakın planı: derin kırışıklar ve neredeyse görünmeyen bir gülümseme.

Ryō pozisyonu sakince kapatıyor; masada boş kahve fincanları.

Tōdō defterini bana verdi. İçinde otuz yıllık işlem yoktu. Sadece üç satır vardı.

Tōdō'nun yaşlı eli, yıpranmış deftere fırçayla üç satır yazıyor; yanında mürekkep şişesi.

Babam da bu salonda çalışmıştı. Borcu bu yüzden vardı. Ve Tōdō bunu ilk günden biliyordu.

Yağmurlu camın önünde duran Ryō; yansımasında arkasında duran yaşlı bir siluet.

Piyasa beni yenmemişti. Ben kendimi yenmiştim. Ve çatıda birinin beni izlediğini hâlâ fark etmemiştim.

Çatıdan görünen dev Tokyo silueti; kenarda küçük, yalnız bir figür.